KONKURS
„ORNECKA ŻYWA ENCYKLOPEDIA”

Eliza Tryniecka klasa VIII
Szkoła Podstawowa
 						im. Jana Pawła II w Bażynach

Nazywam się Eliza Tryniecka i jestem prawnuczką Waltraut Elli Berty Tuszyńskiej z domu Eggert. Wszystko, co opisuję, jest wspomnieniami i opowieściami cioci Marianny (córki prababci) i mojej mamy (wnuczki prababci).
                                     WOJNA 
  W 1945r. Konigsberg ul.Loverdel Str.5 praktycznie przestało istnieć. Armia Czerwona wymordowala i zniszczyła 80% rodzinnego miasta mojej prababci. Ciocia Marianna opowiadała, że całe rodziny uciekały po lodzie przez Zalew Wiślany. 
  Masa ludności nie wytrzymała warunków ucieczki, wygnania, głodu oraz ucisku przez okrutnych żołnierzy. Broniąc się od przemocy, gwałtu, kobiety zostały rozstrzelane na oczach bliskich. Tak też na oczach siedemnastoletniej córki zginęła mama prababci Waltraut.
                                             
DYSKRYMINACJA
   Mama opowiedziała mi, że ucieczka i wygnanie było dla mojej prababci wielką traumą. Dodatkowym wstrząsem była dla niej śmierć babci, która nie wytrzymała ogromu skutków wojny i targnęła się na swoje życie poprzez powieszenie.  
Tata wraz z siostrą prababci Waltraut wyemigrowali do Niemiec, jednak nie wiadomo dlaczego prababcia została w Polsce. Mama mówiła, że pozostało to tajemnicą, lecz domyślała się, że powodem było poznanie dziadka Tuszyńskiego, męża prababci. Życie małżeńskie nie było losem od Boga dla prababci. Była w obcym kraju, bez znajomości języka polskiego oraz z piętnem pochodzenia- dodatkowego brzmienia jakie musiała znosić. Dwoje nowonarodzonych dzieci umierało na rękach prababci. Mama często płakała, jak mi to opowiadała. Maleństwa żyłyby, gdyby do niemieckich noworodków przyjechał lekarz. 
Mama mówiła, że babcia była silną i milczącą kobietą. Ból trzymała w sobie i była mądrą osobą z klasą. Na świat przyszło troje dzieci. Ciocia Marianna, moja babcia Monika i wujek Werner. Dzieci nie znały języka polskiego, więc też były szykanowane i wyzywane przez ludność Polską. Języka polskiego nauczyły się dopiero w szkole, a wraz z dziećmi uczyła się również prababcia Waltraut. Pisać po polsku nie umiała jednak nigdy.                   
  Kochała swój język pisany, a pisała po niemiecku pięknie. Mama zawsze lubiła dostawać na urodziny laurki pisane przez prababcię.

                                               ZAPACH
  Mama opowiadała mi, że uwielbiała jeździć do prababci Waltraut, bo wszystko miało tam inny zapach.  Prababcia zawsze robiła ryż na mleku z cynamonem, a ryż nie był w torebkach jak teraz. W szafach prababci zawsze leżało pachnące mydełko i wszystko było w idealnym porządku. Ulubionymi kwiatami prababci były konwalie. Prababcia z pradziadkiem pracowali przy krowach, ale ten zapach obory mama lubiła. Gorące kakao, kożuch na mleku, klopsy w śmietanie i tabliczka czekolady często się u prababci pojawiały. Prababcia, zanim pokroiła chleb, rysowała na nim nożem znak krzyża, ponieważ chleb był dla niej świętością. Smaku chleba nie zaznała przez osiem lat swojego trudnego życia. Pierwszy zjedzony przez nią po ośmiu latach chleb był chlebem razowym i twardym, który uważała wtedy za cud.
                                               POŻEGNANIE
  Los mojej prababci nie oszczędzał strat. Pochowała męża, rodziców, siostrę oraz trójkę swoich dzieci : dwa maleństwa i moją babcię Monikę. Zawsze milcząca i cicha. 
  Moja prababcia Waltraut Ella Berta Tuszyńska odeszła 19 czerwca 2017 r. Zgodnie ze swoją wolą została pochowana w białej gorące na głowie „jak prawdziwa dama“.
  Mama mówiła, że miała zaszczyt mieć takich dziadków i bardzo jej przykro, że tak krótko miałyśmy okazję z nimi przebywać. Według mnie byli niesamowitymi ludźmi i zasłużyli, żeby ich tak nazywać.

   Bardzo dziękuję i jestem wdzięczna mojej mamie i cioci Mariannie za to, że opowiedziały mi o losach mojej prababci. Nie zdawałam sobie sprawy, jak wyglądało życie wojenne i powojenne moich korzeni. To, co napisałam, jest tylko częścią życia mojej prababci, ale zadbam o to, aby historia o moich przodkach nie poszła w niepamięć.